ODCINEK 12
Nazywa się Kim Seo-yeon.
Płakała bardziej niż ktokolwiek inny, kiedy usłyszała, że nie żyjesz.
Kim Seo-yeon...
Panie Lee!
Co im się stało?
Wezwijcie pomoc!
Panie Lee...
Wszystko w porządku?
Pomóż mi wstać.
Chodźmy do samochodu.
Wszystko w porządku?
Dziękuję, atak już minął.
Całe szczęście.
Już dobrze, idź spotkać się z Oh Young-ji.
Na pewno wszystko w porządku?
Chcesz, żebym poszedł z tobą?
Nie, pójdę sama.
Zadzwoń, gdyby coś się działo.
Odpocznij trochę.
Tu Lee Sun-woo, sprawdził pan?
Doktorze Lee,
jak pan widział, nie jesteśmy bezpieczni.
Pańska niecierpliwość zmusza nas do przeczekania.
Więc jeszcze pan nie sprawdził?
Policja prowadzi śledztwo w sprawie potrącenia.
A pan chce, żebym sprawdził, czy Lee Cho-in nie żyje?
Jeśli nas znajdą, pan też będzie miał kłopoty.
Sam się dowiem.
Abonent jest w tym momencie nieosiągalny.
Czy coś się stało, Young-ji?
Proszę do mnie oddzwonić.
Izba przyjęć.
Przywieziono do was dwie ofiary wypadku?
Jak się czują?
Jest pan z rodziny?
Tak.
Pani Oh Young-ji i pan Oh Kang-ho
mieli wykonane prześwietlenie i badania.
Oboje są nieprzytomni.
Czy ich stan jest poważny?
Trzeba poczekać, ale to musiał być niegroźny wypadek.
Rozumiem, dziękuję.
IZBA PRZYJĘĆ WEJŚCIE
Na izbie przyjęć jest zawsze chlorek potasu.
Jeśli zostanie podany dożylnie
w ciągu pięciu minut doprowadzi do niewydolności krążenia.
Jeśli nie zrobi się badań krwi
jako przyczynę śmierci podadzą niewydolność krążenia.
Lee Cho-in.
Zginiesz jako Oh Kang-ho, zbieg z Korei Północnej.
OH YOUNG-JI
OH KANG-HO
MAMA
- Cześć, mamo. - Sun-woo, Cho-in wrócił.
Co takiego?
Wrócił z martwych w jednym kawałku.
Sun-woo...
Zaraz będę.
Czy nie wyprawiliśmy mu pogrzebu?
OBWIESZCZENIE DR JO HYUN-TAIG
DR KIM HYUN-JU DO CHEONG-JU
OD 2 MARCA 2009 ROKU
OBWIESZCZENIE O PROJEKCIE
CENTRUM NEUROCHIRURGII 14 MARCA 2009 ROKU
Jak to, Cho-in wrócił?
Też nie wiem, o co chodzi.
Jak ktoś martwy może...?
Przepraszam...
Czy nie jest pan może
doktorem Lee Cho-inem?
Jin-geun!
Jak się miewasz?
Cho-in...
Cho-in, ty żyjesz!
Nie przytulam mężczyzn!
Ale przecież byłeś martwy!
Co się stało?
Minęło pół roku...
Co się stało?
Dr Kim.
Dzisiaj jest 14 listopada, prawda?
14 listopada 2008 roku?
Co znaczy ogłoszenie na tablicy?
O czym mówisz?
Zniknąłeś na sześć miesięcy.
Panie Oh, co się dzieje?
Też się nad tym zastanawiam.
Halo, pani wice dyrektor.
Właśnie go widziałem
Już idę.
Chce się z nami zobaczyć.
Panie Choe, proszę doprowadzić sprawę do końca.
Trzeba to skończyć w Cheong-ju.
Coś się wydarzyło w placówce w Cheong-ju.
Przepraszam, ale zobaczymy się w Seulu.
Sun-woo.
Skoro Cho-in wrócił,
koniec z Centrum Neurochirurgii?
Nie ma mowy.
Dyrektor może być warzywem, ale tak długo jak żyje,
Cho-in nie odpuści Centrum Ratownictwa Medycznego.
To może przerodzić się w wojnę między braćmi.
Przyznam, że wróciłeś z zaświatów.
Ale ile pamiętasz?
Lee Cho-in, ile...
Lee Sun-woo!
Sun-woo!
Tęskniłem za tobą.
Tak bardzo za tobą tęskniłem.
Ale...
Co się ze mną działo?
O co ci chodzi, Lee Cho-in?
Dopiero co rozmawiałem z tobą, kiedy byłem w Chinach
i prawie mnie porwano.
Potem obudziłem się w szpitalu w Cheong-ju.
Co takiego?
Nic nie pamiętam.
Tak bardzo się boję...
Chciałem się z tobą zobaczyć.
Ludzie mówią, że zniknąłem na pół roku.
O czym oni mówią?
Wytłumacz mi.
Lee Cho-in.
Naprawdę
nic nie pamiętasz?
Zupełnie nic?
Nic.
Lee Cho-in.
Kochany braciszku,
tak bardzo za tobą tęskniłem.
Żeby cię odnaleźć,
przez dwa miesiące przemierzałem Chiny wzdłuż i wszerz.
Zrobiłem ulotki.
Żeby znaleźć jakikolwiek ślad...
Jesteś zdrowy?
Wszystko dobrze?
Wszystko w porządku.
Kochany braciszku...
Niech ci się przyjrzę.
Cho-in, mój mały braciszku.
Już o nic nie musisz się martwić.
Jesteś tutaj,
Bracie!
Panie Lee!
Panie Lee Cho-in...
Wszystko w porządku?
Panie Lee...
Gdzie jest pan Lee Cho-in?
Dlaczego go nie widzę?
Nie ma tu takiego pacjenta.
Chodzi o mężczyznę, który też uległ wypadkowi.
Chodzi o pana Oh Kang-ho?
Tak, o pana Oh Kang-ho.
Gdzie on jest?
Zniknął.
Czy ktoś go zabrał?
Młoda kobieta?
Nie było żadnych odwiedzających.
To gdzie jest pan Lee Cho-in?
Proszę usiąść.
Panie Lee Cho-in...
PAN OH KANG-HO
Panie Lee Cho-in...
OD KIM SEO-YEON
PRZYSZŁAM, ALE SIĘ MINĘŁYŚMY.
Panie Lee Cho-in!
Gdzie jesteś?
Panie Lee Cho-in!
Jadłaś już?
Jin-ho.
Co się stało?
Zniknął...
Kto?
Ten głupek Oh Kang-ho?
Jin-ho.
Tak?
Jadę do Seulu.
Co takiego?
Muszę się upewnić, że jest bezpieczny.
Wyjeżdżam.
Young-ji.
Jesteś pewny, że to Lee Cho-in?
Absolutnie pewny.
Jak to możliwe, że martwy człowiek powraca do żywych, panie Oh?
Jak to możliwe?
Przepraszam.
Sam to potwierdziłem.
Ale coś musiało pójść nie tak.
Czy to ma być wymówka?
W każdym razie, już postanowiono,
że Centrum Neurochirurgii powstanie.
Więc powrót Cho-in do żywych nie powinien być problemem...
Zapomina pan, że ma prawo własności
do nowego centrum?
Ma pani rację.
Prawo własności do nowego centrum
wróci do Cho-ina.
Jeśli Cho-in będzie dochodził swoich praw,
Centrum Neurochirurgii padnie.
Zajmę się tym.
Jak?
Użyje pan tej samej metody?
Wszyscy w szpitalu wiedzą, że Cho-in żyje.
Chce go pan zabić?
Ludzie i tak będą podejrzliwi,
bo odbył się pogrzeb.
Chce pan wywołać więcej kłopotów?
Proszę mieć różne opcje.
Proszę je znaleźć!
Tato.
Zobacz, kto tu jest.
Cho-in.
Twój ukochany syn powrócił.
Tato.
Wszystko w porządku?
Wszystko dobrze, tato?
Sun-woo.
Co się stało z tatą?
Miał operację?
Tak.
Miał.
Mówiłem, żeby nic nie robić, dopóki będę w Chinach.
Ta metoda operacyjna była zbyt ryzykowna.
Dlaczego to zrobiłeś?
Mówiłem, żebyś zaczekał.
Żebyś poszukał innego sposobu!
Miałem po prostu na ciebie czekać?
Sun-woo.
Chociaż od pół roku
byłeś uznany za zmarłego?
Sugerujesz, że tata powinien otrzeć się o śmierć,
żebyśmy mogli działać?
Przestań.
Lee Cho-in.
Twój ukochany ojciec jest też moim ojcem.
Mówiłeś, że pacjenci Jeffreya nigdy nie odzyskali przytomności...
Tata przynajmniej się obudził.
Zanim wyjechałeś, był nieprzytomny.
Zrobiliście, co w waszej mocy?
Wszystko, co w waszej mocy?
Tak.
Tak było.
Posłuchaj.
Gdyby był nieprzytomny,
nie płakałby z radości na twój widok.
Tata zgodziłby się na moją operację.
Co robi Cho-in?
Jest z tatą.
Doktorze Lee.
To znaczy, dyrektorze Lee.
Omawiamy przyszłość Centrum Neurochirurgii.
Skoro Lee Cho-in jest znów wśród żywych,
prawo własności, które przeszło na rodziców, wraca do niego?
Tak, i centrum może nie powstać.
Bardzo mi przykro.
Trzeba uzyskać nakaz sądowy.
A potem złożyć wniosek z roszczeniami do połowy praw?
Tak, więc na razie nie musimy się tym przejmować.
Jest jednak bardziej paląca kwestia.
Jaka?
Lee Cho-in wykazuje oznaki amnezji.
Amnezji?
Mówi, że nie pamięta ostatnich sześciu miesięcy.
Od momentu porwania do dzisiejszego przebudzenia.
Nie...
Sugeruje pan, że udaje amnezję?
Prawie zginął na pustyni.
To naturalne, że jest podejrzliwy.
Więc może udaje amnezję, żeby odkryć,
kto próbował go zabić?
Oto jest pytanie.
Musimy się dowiedzieć, czy amnezja jest prawdziwa,
żeby zorientować się, co myśli.
Co pan sugeruje?
Przeprowadzimy wszystkie badania.
Do jutra powinniśmy coś wiedzieć.
NAZWISKO PACJENTA: LEE JONG-MIN
LEKARZ PROWADZĄCY: LEE SUN-WOO
Zobaczysz, jak dokładne są techniki operacyjne.
Jedź do Chin.
Czego chcesz?
Pieniędzy?
Muszę wrócić do Korei.
Na operację mojego taty!
Puść mnie!
Sun-woo!
Tato, powiedz, że to nieprawda.
Jesteś w tym stanie, bo chcieli powstania Centrum Neurochirurgii
zamiast Centrum Ratownictwa?
Dlatego postrzelono mnie na pustyni?
Mogę ufać tylko tobie, tato...
Mama.
Ty draniu.
Zniknąłeś i musieliśmy wyprawić ci pogrzeb.
I nawet się nie przywitałeś.
Przepraszam.
Jesteś cały i zdrowy.
Porozmawiamy potem.
Nie powiesz, że cieszysz się na mój widok?
Muszę też zrobić EEG?
Cały dzień nic tylko przechodzę badania.
Prześwietlenie, kardiogram, badania krwi, rezonans...
Dacie mi odpocząć?
Wróciłeś po pół roku.
Nie jesteś ciekawy?
Zupełnie nie. Cieszę się, że wróciłem.
Nie myśl tylko o sobie.
Dobrze.
Ale to już ostatnie badanie?
Oczywiście.
To takie poważne.
Zaczynamy!
Zacznijmy od tego, co pamiętasz.
Wczoraj wracałem
z Chin do Korei na operację taty.
Potem mnie porwano.
Wtedy straciłem przytomność.
Kiedy się obudziłem, byłem w szpitalu w Cheong-ju.
Nic nie pamiętasz z ostatnich sześciu miesięcy?
Zupełnie nic.
Kto jest ostatnią osobą, którą pamiętasz z Chin?
Ostatnią rozmowę odbyłem z moją przewodniczką.
Jak się nazywała?
Oh Young-ji.
Co o niej pamiętasz?
Była miła i ładna.
Potem cię porwano i straciłeś pamięć.
Dokładnie.
Dziękuję.
Dzięki.
Ale nudy.
I co pan myśli?
Myślę, że to przypadek amnezji dysocjacyjnej.
Prześwietlenie i rezonans ujawniły stare złamanie.
Ale to nie mogło spowodować amnezji.
Wygląda na amnezję dysocjacyjną.
Z ran na głowie i palcach,
wnoszę, że musiał odnieść poważne obrażenia.
To może być przyczyna amnezji.
Jestem Oh Kang-ho.
Jestem bratem Oh Kang-chula.
Sprawia wrażenie, że nie interesuje go przeszłość.
Może próbuje coś ukryć?
Poważny uraz może wywołać
nieświadomy mechanizm obronny.
Więc brak zainteresowania przeszłością jest zupełnie zrozumiały.
Dziękuję, panowie.
I co myślisz?
Nie jestem przekonany.
Co zamierzasz?
Może znajdzie się sposób,
żeby odkryć całą prawdę.
Cześć, ciamajdo, jak się masz?
To naprawdę ty, Cho-in?
Co tu robisz?
W Chinach
na pustyni
zginąłeś...
To ty?
To naprawdę ty?
To ja, ciamajdo.
To ty.
To ty, Cho-in.
Jak to możliwe?
Wrócę później.
Wiem, że nie cierpisz czekać.
Wszystko ci opowiem.
W Chinach
straciłem pamięć.
Chyba zostałem porwany...
A potem nic nie pamiętam.
Co takiego?
Sam nie mogę w to uwierzyć.
Sun-woo...
Nie przejmuj się.
Sun-woo wie, że wróciłem.
Nie denerwuj się.
Nie martw się.
Zadzwonię później.
No dobrze.
Kiedy wróciłaś?
Zdiagnozowaliście amnezję dysocjacyjną u Cho-ina?
Tak uważają psychiatrzy.
Ach tak?
Co zamierzasz?
Spotkałam Cho-in wcześniej w Cheong-ju.
Co takiego?
Nie pamiętał, że nazywa się Lee Cho-in.
A teraz ma amnezję dysocjacyjną?
Może odniósł uraz psychologiczny na pustyni.
Cho-in mówił, że go tam postrzelili.
Postrzelili?
Ktoś chciał go zabić w Chinach.
Bał się wrócić, nie wiedząc, kto za tym stał.
Kto, na miłość boską...
Kto mógł chcieć zabić Cho-ina?
Ktoś, kto skorzystałby na jego nieobecności.
Wątpię, czy naprawdę cierpi na amnezję dysocjacyjną.
Co sugerujesz?
Że udaje utratę pamięci?
No cóż...
To co teraz robimy?
Zaczekajmy, aż Cho-in sam odkryje prawdę.
Opiekuj się nim, Kim Jin-geun.
Jakbym tu cokolwiek znaczył.
Jesteś jedyną osobą, której mogę zaufać.
Pan Lee Cho-in...
Pani Oh Young-ji?
Pani jest Oh Young-ji?
Cho-in wrócił do domu dzięki pani.
Dziękuję.
Chce pani się z nim zobaczyć?
- Mogę zobaczyć listę pacjentów? - Proszę.
Pan Kim jest przytomny?
Zrobiliśmy płukanie żołądka, ale jeszcze nie odzyskał świadomości.
Zrób EEG i wezwij internę.
W porządku.
Cho-in.
Young-ji.
Pan Lee...
Kiedy wróciłaś do Korei?
Naprawdę chciałaś mnie zobaczyć.
Jak się czujesz? Jak twój brzuch.
Dobrze...
Cho-in.
Zgadnij, kto powiedział nam o porwaniu.
Oczywiście, Young-ji.
Naprawdę?
Skąd wiedziałaś, że zostałem porwany?
Cóż...
Czy to ważne? Jesteś już bezpieczny.
Chodźmy na lunch, by uczcić nasz spotkanie.
Chodźmy.
Jedz, Young-ji.
Dobrze...
Young-ji, jak problemy z zaparciami?
Gdzie jest twój dom, Young-ji?
Mój dom?
Cóż...
Nie robimy spisu ludności, Sun-woo.
Smacznego, Young-ji.
Dziękuję.
Jak pani sobie radzi w Korei?
Przestań!
W porządku...
Pracuję jako przewodniczka dla chińskich i japońskich turystów.
A wieczorami, prowadzę bar z przekąskami.
Czyli ma pani dwie prace.
Tak...
Może będziemy mieć dla pani pracę w szpitalu.
Słucham?
Zna pani języki obce.
Mamy wielu chińskich i japońskich pacjentów.
Przydałby nam się ktoś taki jak pani.
Niezły pomysł. Co myślisz?
Nic nie wiem o szpitalach.
Spróbuj.
Z rekomendacją od Sun-woo zapłacą ci więcej.
Zgódź się.
Czas się pożegnać.
Tak.
Do widzenia, Young-ji.
Do widzenia.
Przemyśl ofertę pracy.
Do widzenia.
Panie Lee Cho-in, jak to dobrze, że nic panu nie jest.
Przepraszam, że wątpiłam w pańskiego brata.
Cieszę się, że widzę pana w tak dobrym nastroju.
Panie Lee, dobrze wyglądasz w kitlu.
Panie Lee, nie wracam do Seulu.
Proszę zapomnieć o wszystkim, co się wydarzyło w Cheong-ju.
Proszę się dalej uśmiechać i być szczęśliwym.
Przepraszam, Young-ji,
że odsyłam cię w taki sposób.
Panie Lee Cho-in...
Panie Lee...
Teraz moja kolej, by być herosem i rycerzem.
Zabiorę cię, gdzie zechcesz.
Uwierzysz we mnie i poddasz się terapii?
Dziękuję,
że nie kochasz kogoś innego.
Że kochasz mnie.
LEE SUN-WOO
LEE CHO-IN
ODDZIAŁ RATUNKOWY
MOJE SERCE
To ja, Cho-in.
Wcześniej byłam w szoku i niewiele powiedziałam.
Dziękuję.
Dziękuję, że wróciłeś z zaświatów.
Tylko tyle potrafię powiedzieć.
Do widzenia.
Byłam dziś zobaczyć twój grób.
Pożegnać się.
Ale czuję, że nie udało mi się powiedzieć wszystkiego.
Cho-in!
Wrócisz, jeśli powtórzę twoje imię milion razy?
Bądź żywy, proszę.
Bądź żywy jak Sun-woo.
Możesz wrócić?
Jestem zagubiona.
Tego nie da się uniknąć, Seo-yeon.
Kiedy się dowiedziałeś,
że wrócił?
Kiedy zostawiłeś mnie wczoraj w Cheong-ju?
Tak.
Dlaczego mi nie powiedziałeś?
Nie chciałem, żebyś była rozczarowana, gdyby to jednak nie był on.
Przepraszam, że nie byłem szczery.
Czy to prawdziwy powód?
To dlaczego wróciłeś wcześniej?
Nie chciałem, żebyś czuła się pod presją.
Cho-in był przy tobie przez siedem lat, kiedy cię zraniłem.
Czułem, że na ciebie zasłużył.
Więc po prostu się wycofasz?
Nie mam wyboru.
Jak długo będziesz tym razem czekać?
Z moją ulubioną holenderską kawą i płytami?
A jeśli ciężko zachoruję i umrę?
Czyś tu zgłupiał?
Dlaczego nie możesz poprosić, żebym została?
Potrzebujesz mnie!
A jednak działasz z tak małą pewnością siebie!
To dlatego ci nie powiedziałam.
Tylko dlatego, że choruję...
Nie chcę, żebyś litowała się nad człowiekiem z wyrokiem.
Nie chciałem cię powstrzymywać i dlatego ci nie powiedziałem.
Co w tym złego?
Możesz się mnie trzymać.
Tak, ja...
Pragnąłbym paść na kolana i błagać, żebyś została.
Ale...
Ja...
Nie mogę ci tego zrobić, Seo-yeon.
Co takiego?
Zawsze byłaś chora.
Twoja mama umarła.
Twój tata ponownie się ożenił i wyjechał do Niemiec.
Zostałaś sama na tym świecie.
I gdybym ja też cię zostawił...
Czułbym się okropnie.
Nie odchodź, Lee Sun-woo!
Nie dlatego, że mnie potrzebujesz...
Dlatego, że ja potrzebuję ciebie.
Cho-in pomógł mi przetrwać ostatnie siedem lat.
Ale to ty pomogłeś mi żyć.
Więc nie odchodź.
Zostańmy razem.
Choćby to miały być dwa albo dwadzieścia lat...
Zostańmy razem.
Nie mów już nic więcej...
Powiedz tylko, że mnie kochasz.
Że chcesz, żebyśmy byli razem.
Kocham cię.
Kim Seo-yeon.
Kocham cię...